گل زیبای من 

یه وقتایی وقتی داری با قیافه جدی و متفکرت با اسباب بازیات کلنجار می ری یا وقتی که می بینم روی نوک پنجه های پات بلند می شی تا حس کنجکاوی همیشگیتو ارضا کنی و یه وسیله رو از روی میز برداری یا وقتی که موقع غذا خوردن دستای کوچولوتو کثیف می کنی و بدو بدو می ری و یه دستمال کاغذی (به قول خودت دستال) می آری و دستاتو پاک می کنی و روی فرش رو مثلا تمیز می کنی!!!

وقتایی که پشت کامپیوتر می شینم و تو مرتب دور و برم می پلکی و وقتی می بینی که تمام حواسم به مانیتوره دستت رو روی پام می ذاری و صدام می کنی: عسل! عزیز!

یا زمانی که موقع خارج شدن از خونه بهم تذکر می دی: مامان! کالر (همون کولر خودمون!) خائوش! (خاموش)...

یاد روزهای اول می افتم...

روزهایی که خیلی زود گذشتند و از آنها فقط خاطره کمرنگی از چهره آرام یک نوزاد شیرین برایم تداعی می شود.

عزیز دلم!

دو سالگیت مبارک!

دوستت دارم عشق کوچولوی من...

امير عزيزم!

هميشه دلم مي خواسته كه توي وبلاگت براي تو و درباره تو بنويسم ولي امروز مي خوام در مورد كسي بنويسم كه  وجودم و بالنتيجه وجود تو هم وابسته به اوست.

مادرم...

باورت مي شه مامان! الان هم كه 29 سالمه  و خودم مادر شده­ام يه وقتايي كه ميام خونه شما و مي بينم كه هنوز از سر كار نيومدي، دلم مي­گيره.

حال بچه­­اي رو پيدا مي كنم كه از مدرسه مياد و مي شينه منتظر تا صداي چرخوندن كليد رو توي قفل بشنوه...

يه وقتايي كه مشكلي برام پيش مياد، مي­دونم كه دلگرمي و آرامش كلام تو، قلبمو آروم خواهد كرد. اين كه هميشه من رو درك كردي و حرفهامو شنيدي و فهميدي، نعمتيه كه هيچ وقت نمي تونم شكرش رو به جا بيارم.

گمون نكنم توي دنيا بتونم مثل تو رو پيدا كنم؛ با اين همه تلاش، آرامش، صبر، تحمل، گذشت، مهربوني، توانايي، مسئوليت پذيري و خيلي صفت هاي خوب ديگه...

و گمون نكنم كه بتونم مثل تو باشم...

اما تلاشم رو خواهم كرد.

يادته هر وقت امتحان سختي داشتم، موقع رفتن بهت مي گفتم مامان دعا كن امتحان دارم!

مامان عزيزم! حالا هم یه امتحان بزرگ در پیشه...

برام دعا كن كه از امتحان بزرگ مادري، سربلند بيرون بيام؛ براي همه عمر...

دوستت دارم، براي هميشه، تا ابد...

بر لوح آفرينش، نام تو جاوداني است

هرگز نمير مادر، هرگز نمير مادر