امیرمهدی، نسبت به سایر بچه‌ها، دیرتر تونست بنشینه و راه بره، اما سینه‌خیز رفتن رو خیلی زود یادگرفت.

یادمه اون اول‌ها به سینه می‌خوابوندمش تا گردنش رو بالا بگیره و عضلات گردنش تقویت بشه! بعد می‌نشستم و سوت و کف می‌زدم و تشویقش می‌کردم!

طفلک من! سرش روی گردن باریکش تلوتلو می‌خورد و بعد از چند دقیقه به نشونه خستگی شروع به جیغ و داد می‌کرد.

سینه رفتن رو که یاد گرفت، خیلی قدرتی سینه‌خیز می‌رفت! معمولا هم فقط از یه دستش کمک می‌گرفت. یه دستش رو جلو می‌گذاشت و بدنش رو خیلی "کوماندو" وار  جلو می‌کشید!! چنان هن و هنی هم می‌کرد که بیا و ببین! خوبی‌اش به این بود که هرجا می‌رفت لازم نبود تعقیبش کنم، از صدای زور زدنش معلوم بود!!!

پسرم فرایند مهارت‌های حرکتی رو کاملا طی کرد؛‌ یعنی بعد از سینه خیز رفتن، حدود 7-8 ماهگی چهاردست و پا می‌رفت.

اما خیلی طول کشید تا بنشینه، طوری که واقعا نگران شده بودیم. دکترها هم با دستورهای سونوگرافی و ... ما رو بیشتر می‌ترسوندند!

مادرم همیشه می‌گفت نگران نباش! یه روز می‌بینی یه دفعه خودش نشست.

بالاخره همینطورهم شد! خونه آقا جون اینا بودیم و امیرمهدی 10 ماهه‌ی ما داشت برای خودش مانور می‌داد و اینور و اونور می‌رفت. داشتم از توی آشپزخونه نگاهش می‌کردم که دیدم یه دفعه دست و پاش رو جمع کرد و از حالت چهار دست و پا به حالت نشسته تغییر وضعیت داد!!

اینقدر ذوق کردم که نگو!! حسین رو صدا کردم که بیا ببین...