نمی­دانم از کجا شروع کنم، شاید بهتر باشه از وقتی که اولین بار به بودنت پی بردم بگم.

ته دلم خوشحال بودم ولی تازه نگرانی واقعی را برای به دنیا آوردن و بزرگ کردنت احساس کردم.

می­دانستم که باید برم دکتر، ولی چون قبل از بارداری خیلی مطالعه کرده بودم و مشاوره هم رفته بودم، خیالم راحت بود، غافل از اینکه روزگار، بازی­های زیادی داره!! هفته آخر ماه مبارک بود، روزه­هامو تا اون موقع گرفته بودم تااینکه دچار مشکل شدم. اون شب سر نماز خیلی گریه کردم. از خدا خواستم اگر صلاحه این بچه رو برامون حفظ کنه. حسین متوجه ناراحتی­ام شده بود. گفت:«هنوزکه خبری نیست. یعنی اینقدر دوستش داری؟» گفتم: «خوب بچه­امه!» یادم افتاد یه جایی خوندم که علاقه مردان به فرزندشون جنبه عینی داره یعنی معمولا تا وقتی که بچه به دنیا نیاد و به عینه حسش نکنن، حس واقعی پدر بودن رو نمی­چشند!

فرداش بابایی برام از دکتر عمید وقت گرفت. اونم گفت که باید 2 هفته­ای استراحت مطلق داشته باشم و وقتی فهمید روزه­هامو گرفتم کلی شاکی شد. گفت که وزنت نسبت به قبل کم شده و نباید روزه بگیری. خلاصه قصه ما شروع شد.

یکی دو ماه اول حالم خوب بود. مامان خیلی خوشحال بود و می­گفت خدا رو شکر که مثل خودش بد ویار نیستم. ولی بالاخره یه روز صبح شروع شد. طوری بود که بعضی روزها هر چی می­خوردم هدر می­رفت، حتی آب! یادمه حتی تا دستشویی هم دوام نمی­آوردم. این بود که یه سطل پلاستیکی رو به این کار اختصاص داده بودم، یه دونه توی خونه خودمون و یه دونه هم توی خونه مامان اینا!

زمستون اون سال، بابایی مرتب و هر سه­شنبه می­رفت جمکران، البته هنوز هم می­ره. به من هم می­گفت که برم خونه مامان­اینا تا اگه حالم بد شد کسی دور و برم باشه. اونجا هم ماجرایی داشتم. 5-4 ماه اول که اصلا نمی­تونستم آشپزی کنم، فقط کافی بود بوی برنج به دماغم بخوره دیگه تموم بود! خونه مامان اینا هم  هر وقت برنج دم می­کرد، سطل­ام رو برمی­داشتم و می­رفتم ته راهرو!

دایی مجتبی تا منو می­دید که سطل به دست به گوشه­ای می­دوم، می­گفت: «اه، بازم می­خوای حالمون رو به هم بزنی؟»

خونه‌ی خودمون هم بابایی کارش شده بود مالیدن شونه­هام و دلداری دادن.

خلاصه قصه­ای بود‍!! یه مدت هم که هیچی نمی­تونستم بخورم جز فلافل! مامان هم بند کرده بود به ساندویچ فلافل و بنده خدا می­رفت از سر کوچه برام می­خرید و می­آورد خونه تا اینکه به اون هم حساسیت پیدا کردم! یه مدت هم منو بسته بود به توپ معجون که اونم به فلافل پیوست!!

هر روز قبل از رفتن به مرکز، مراسم صبحگاهی داشتم! بچه­­های مرکز می­گفتن به خودت تلقین می­کنی، محلش نذاری هیچی نمی­شه. ولی واقعا تا صبحگاه رو به جا نمی­آوردم نمی­تونستم چیزی بخورم. بعدش هم بابایی منو می­رسوند مرکز. خلاصه اون سال، کلی روزهای کاری به مرکز بدهکار بودم، بس که مرخصی استعلاجی گرفتم!!

اون چند وقت، خیلی سونوگرافی می­رفتم، تا اینکه دکتر بهم گفت برم سونوگرافی بیمارستان مهر. پرسیدم: «برای تعیین جنسیت؟» خنده­اش گرفت:« خیلی برات مهمه؟»

وقت گرفتم برای اواخر بهمن ماه. ته دلم می­دانستم که پسره. یادمه با مریم نظری هم که حرف می­زدیم اون هم حدس می­زد بچه­اش پسره. یادمه وقتی یکی از دوستام می­گفت که قبل از سونوگرافی مطمئن بوده که بچه­اش چیه، گفتم لابد غلو می­کنه ولی واقعا به دل آدم برات می­شه. قرار شد با بابایی بریم بیمارستان. بهش گفتم که من حس می­کنم که پسر باشه. گفت: «هرچی خدا بخواد، فقط دعا می­کنم که سالم باشه.» یه روز برفی بود که با هم رفتیم بیمارستان. شدت برف به حدی بود که مدارس رو تعطیل کرده بودند. خوب یادمه که آژانس گرفتیم. جلوی بیمارستان، راننده اومد دور بزنه که گرفت به یه ماشین پارک شده و کلی با راننده اون ماشین کل کل کردند.

داخل بیمارستان دیدیم سونوگرافی خیلی شلوغه و حالا حالاها باید زنبیل بذاریم! یه خانمی کنارم نشسته بود و معلوم بود که خیلی اضطراب داره. انگار خیلی دلش می­خواست با یکی سر حرف رو باز کنه. ازم پرسید: «باردارین؟» و خلاصه صحبتمان گل انداخت. گفت که دوماهه باردار است. تعجب کردم چون با اون چین و چروک­های کنار چشماش بهش نمی­خورد. گفت که ناخواسته باردار شده. فکر کنم گفت که 3 تا دختر داره. شوهرش دلش پسر می­خواد و مطمئنه که اگه این یکی هم دختر باشه مجبورش می­کنه سقطش کنه، برای همین نگداشته که کسی بفهمه و حالا اومده که اگه بچه­اش پسرباشه، این خبر مسرت­بخش رو به شوهرش بده! دلم خیلی براش سوخت. من زودتر نوبتم شد و نفهمیدم قضیه اون بنده خدا به کجا کشید. برای بابایی که تعریف کردم خیلی ناراحت شد و گفت: «چه آدمایی پیدا می­شن!»

وارد اتاق شدیم. شنیده بودم که این خانم رادیولوژیست کارش خیلی دقیقه. هنوز شروع نکرده گفت: «خوب این آقاپسر، بچه چندمتونه؟» به حسین نگاه کردم. احساسم درست بود. اون روز بین تمام خانم­هایی که قبل از من وارد اتاق شدند فقط 1 نفر دختردار شده بود. خدایی­اش با این وضع، چند سال دیگه  برعکس حالا، قحطی دختر پیش میاد!!   

بهار 85 کارمون شده بود خرید سیسمونی پسرونه. اولین بار که لباس بچگانه خریدیم خیلی ذوق­زده شده بودم. وقتی رسیدیم خونه، لباس ها رو به همه نشون دادم. شب هم که بابایی اومد دوباره لباس­ها رو درآوردم و براش به نمایش گذاشتم.

خوب دیگه نمی­تونم ادامه بدم. حسین، طبق عادت همیشگی وسط اتاق دراز کشیده و امیرمهدی، هی می­ره سراغش و نمی­ذاره باباش تلویزیون نگاه کنه. هی بهش چنگ می­زن،حالا هم گیر داده به ناف باباش!!! وقتی هم که باباش دکش کرده، اومده سراغ من و گیر داده به کلیدهای کیبورد. بقیه­اش باشه برای بعد... .